|
|
||
|
Strona główna | Artykuły | Linki | Literatura Eksploracyjna | Email
|
||
|
Mimo, iż za twórców rakiety powinno uważać się Chińczyków,
to dopiero wiek XX przyniósł poważne prace nad budow± i zastosowaniem rakiet
w celach militarnych. Ponieważ rodz±cy się w Niemczech faszyzm potrzebował
do urzeczywistnienia swoich zaborczych celów nowej broni, do¶ć szybko
dostrzeżono szansę jak± dawać mogła broń rakietowa. ¦miem twierdzić, że to
wła¶nie ona i wizja jej zastosowania na szersz± skalę skłoniła Hitlera do
wywołania wojny. Pierwsze próby były tak obiecuj±ce, iż był on niemal
pewien, że w ci±gu kilku miesięcy rakiety V-1 i V-2 produkowane będ± na
skalę masow±. Mimo, że tak się nie stało, konstruktorzy niemieccy wyprzedzili
swoich konkurentów w zakresie prowadzonych prac tak bardzo, iż należy im
się miano „ojców broni rakietowej”. Broń rakietowa, któr± budowali Niemcy w okresie II wojny ¶wiatowej posłużyła za wzór do wielu póĽniejszych prac. Prototypy niemieckie, które przejęli alianci i wojska radzieckie, znalazły swoj± kontynuację w postaci coraz nowocze¶niejszych rakiet. Prace niemieckich inżynierów przyczyniły się również do podboju kosmosu przez h człowieka. Większo¶ć projektów stworzonych pod nazistowskim patronatem znalazło potem swój odpowiednik w projektach amerykańskich i rosyjskich. Dotyczy to zarówno broni rakietowej jak i projektu, który stał się fundamentem przy budowie promu kosmicznego – nazywanego przez Niemców Młotem Thora. Już we wczesnych latach trzydziestych w amatorskich kołach naukowych skupiali się zapaleńcy, których celem było stworzenie rakiety zdolnej pokonać znaczne odległo¶ci. Pierwsze konstrukcje oparte były na starożytnych, chińskich modelach, które znamy dzi¶ pod nazw± sztucznych ogni. Prosta zasada wykorzystania prochu oraz nadania modelowi odpowiedniego, aerodynamicznego kształtu, była podstaw± pierwszych „badań” nad broni± rakietow±. Ponieważ niemieccy przywódcy do¶ć szybko zauważyli użyteczno¶ć konstruowanych modeli, armia stała się patronem większo¶ci prób. Grupa konstruktorów, do której należał Werner von Braun, zaczęła swoje prace w nowopowstałym o¶rodku Peenemunde. Prowadzone prace obejmowały próby z rakietami Fieseler Fi-103 – znan± jako V-1, A4 – znan± jako V-2 oraz Rheinbote, Rheintochter, Enzian oraz A9/A10. „Ubocznym” efektem tych prac były „mutacje” wymienionych wyżej prototypów.
Ogólnie niemieck± broń rakietow± podzielić można na
następuj±ce grupy: 1. Rakietowe pociski przeciwpancerne – niekierowane c)
Panzerfaust d) Faustpatrone e) Działo przeciwpancerne – Panzerschreck 2. Rakietowe pociski
przeciwpancerne – kierowane 3. Rakietowe pociski
artyleryjskie e)
Panzerwerfer 42
(Sd. Kfz 4/2 Maultier) j)
WGr kal. 32 cm na transporterze 4. Rakiety balistyczne b) A4b c) Rheinbote 5. Rakiety przeciwlotnicze
– niekierowane a)
EMW „Taifun” c)
June Bug d)
Luftfaust e)
Rheinkinder 6. Rakiety przeciwlotnicze - kierowane b)
Hecht d)
Wasserfall e)
Schmetterling (Henschel Hs-117) 7. Pociski lotnicze –
niekierowane a) R.Z.65 c) R-4/M d) R.100BS 8. Pociski lotnicze –
kierowane b)
Rurhstahl
X4 9. Bomby rakietowe –
niekierowane a) SB-800 b) SB-37 10. Bomby rakietowe –
kierowane a)
BV 143 b)
BV L-10 11. Pociski rakietowe
instalowane na okrętach podwodnych
|
||
|
Strona główna | Artykuły | Linki | Literatura Eksploracyjna | Email
|
||