Strona główna | Artykuły | Linki | Literatura Eksploracyjna | Email

Prace nad pociskiem Enzian prowadzone były już w 1942 roku w fabryce Messerschmitta. Była to rakieta z silnikiem odrzutowym, kierowana drogą radiową. Pocisk nie miał dużej wielkości (w stosunku do konkurentów) co wynikało prawdopodobnie z faktu, iż do jego stworzenia przerobiono nieznacznie kadłub Messerschmitta Me-163 Komet. Wersje Enziana o symbolach E-1, E-2 i E-3 pracowały z silnikami Waltera, wersja E-4 zamontowany miała silnik firmy Konrad DVK. Ostatecznie z podobnym silnikiem o zwiększonym ciągu pracowano przy opracowywaniu modelu E-5. Kaliber pocisku zmieniał się lekko w zależności od modeli i wynosił dla wersji E-1 880 mm, a dla wersji E-4 915 mm. Prace zaprzestano w 1945 roku z powodu kosztów produkcji silnika 2 stopnia.

 

	Enzian  Na wyrzutni. Miał osiągać zasięg ok. 25 km. Pocisk klasy ziemia-powietrze kierowany radiem.
	Enzian  Pocisk dwustopniowy o masie głowicy ok. 300 kg.
	Enzian  Długość ok. 3,7 m Prędkość max – 1000 km/h Efektywność pocisku to zasięg 13-16 km.

Strona główna | Artykuły | Linki | Literatura Eksploracyjna | Email